Takiego majestatycznego starca znalazłem. Źródło: pinterest.com

Takiego majestatycznego starca znalazłem. Źródło: pinterest.com

Starość nie radość, a przecież jak to śpiewają wesołe jest życie staruszka, gdyby młodość wiedziała, gdyby starość mogła! Starość dopadnie każdego z nas. I daj panie Boże, panie Allahu, panie Buddo, panie Jahwe czy też panie Losie, panie Chaosie, pani Naturo, aby móc przeżyć swoje życie w taki sposób, by na końcu rzec, że dobrze było.

Do starości raczej mi daleko (chociaż dla nastolatków trzydziestka to już jest ta nieprzekraczalna granica, po której nic tylko głód, chłód i halucynacje z niedożywienia), ale chciałbym jeszcze po tym świecie połazić. I wiem, że już takich przygód jak bohater książki Jonassona raczej nie przeżyję. Ciężko mi będzie pomóc w budowie bomby atomowej, niemożliwe będzie uratowanie żony Mao Tse Tunga czy też bycie tajnym agentem CIA. Zresztą nawet za takimi przygodami nie tęsknię. Ja tam wolę na rowerze pojeździć w ciekawych okolicznościach przyrody. Bohater książki to tytułowy stulatek co to w dniu swoich setnych urodzin stwierdził, że pierdoli takie wakacje w domu opieki i postanowił ów dom opuścić w sposób nietuzinkowy i brawurowy. A dalej to już potoczyły się wydarzenia w sposób błyskawiczny i absurdalny. Wydarzenia z roku 2005 przeplatane opowieściami z przeszłości owego krewkiego stulatka. Przeszłości niebanalnej i przede wszystkim okraszonej wielkimi wydarzeniami. A ów stulatek Allan Karlsson to prosty, acz bardzo inteligentny oraz pragmatyczny osobnik ze skłonnościami do wysadzania różnych rzeczy w powietrze. Urzekł mnie swoim podejściem do ludzi niespożywających alkoholu – otóż nie wolno im ufać. Napiłbym się z Allanem wódki. I z chęcią pogadałbym o starych dobrych czasach, a byłoby jeszcze lepiej gdybyśmy pogadali o nowych, lepszych czasach.

Książkę czytało się bardzo dobrze, absurdalne przygody Allana nie bez kozery przypominają przygody Forresta Gumpa. Z tymże książkę Jonassona ciężko porównywać do książki Grooma. Dla mnie „Stulatek…” to czysto rozrywkowa literatura. Może i mamy próbę przemycania jakichś uniwersalnych prawd o życiu lecz nie tyle nieudaną, co bardzo powierzchowną.

Polecam świetny wpis na blogu recenzentka.blox.pl o autorze książki i o samej książce. Bardzo ciekawy i pouczający. Mówi między innymi o tym jak to w tej Szwecji się książki wydaje.

Comments (9)

  1. Odpowiedz

    Polecam po „Stulatku…” Jonassona „Im szybciej idę, tym jestem mniejsza”, Kjersti Annesdatter Skomsvold. Zupełnie inna narracja, nieśpiesznie spokojna, delikatna, głęboka. No i pozdrawiam serdecznie, dziękując za dobre słowo :-)

      • Odpowiedz

        Dziękuję :-) :-) Właśnie sobie pomyślałam, że o ile Stulatek Jonassona jest w sumie bardzo męską książką, o tyle opowieść Skomsvold stereotypowo kobiecą. W literaturze nic się nie ukryje ;-)

  2. Odpowiedz

    tytuł intrygujący, zawartość – z tego co piszesz – też interesująca, przynajmniej w pewnym zakresie ;-)

    • Odpowiedz

      To jest naprawdę ciekawa książka. I przede wszystkim w żaden sposób nie męczy. Wręcz przeciwnie trzeba się zastanowić czasem, jak często „wielka historia” może być tworzona przez przypadek.

  3. Odpowiedz

    Na ksiazke bede miala oko, a ten kawalek Casha mam na sluchawkach i za kazdym razem. No za kazdym.

Leave a comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Connect with Facebook

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.