Hej, ho! Let’s go! Wspierać Ukrainę w nierównej walce z ruSSkimi jak najbardziej i zawsze!

Dzisiaj będzie moje drogie Czytelniczki i drodzy Czytelnicy (jeśli jeszcze jakaś osoba czytająca się ostała w tych odmętach bagna internetowego). Pojedziemy dzisiaj klasyczkiem, klasyczkiem srogim, który na Zachodzie ukazał się w 1977, a u nas zadziwiająco zaledwie 10 lat później! Niesamowita historia. Piszę na Zachodzie, bo wtedy tak to wyglądało. I książka gdy na Zachodzie się ukazała zdobyła wszystkie możliwe nagrody (Hugo, Nebula, Johna W. Campbella, Locus) no po prostu hit!

A co ja o niej sobie myślałem, gdy ją czytałem? Ciekawi jesteście przemyśleń mych? Otóż skorzystam z notatek zapisanych ręcznie (jeszcze wtedy mi się chciało). Uwaga! Te notatki akurat pisałem na bieżąco!

„Dopiero zacząłem czytać, ale muszę przyznać, że jak na książkę z 1977 roku to nieźle się trzyma. Intrygująca i rozbudza ciekawość odnośnie tego co będzie dalej.

Już prawie sto stron przeczytanych – bardzo ciekawa wizja przyszłości ludzkości oraz tajemniczych obcych Heechów, którzy zostawili po sobie stację kosmiczną, ślady bytowania na wielu planetach i mnóstwo technologii, którą ludzkość odkrywa na ślepo i kosztem wielu istnień ludzkich. Muszę przyznać, że zaskoczyła mnie ta książka, bo to taka trochę retrospekcja – dwie linie czasowe – czas Boba na Gateway i późniejsze wizyty u psychoterapeuty, który jest SZTUCZNĄ INTELIGENCJĄ.

Książka pokazuje strachy, obawy człowieka, który nie ma odwagi by wyruszyć w nieznane, a nawet gdy się wreszcie zdecyduje, to los wcale, a wcale mu nie sprzyja. Jak na książkę z 1977 roku to dość ciekawe wątki (psychoanaliza, homoseksualizm, rewolucja obyczajowa, narkotyki, seks).

Teraz będzie trochę chaotycznych zapisków o fabule.

Ziemia, Mars, Wenus są skolonizowane. Na Wenus są tunele Heechów, ludzkość przerabia ropę na żywność. Ciężki los głównego bohatera – praca w kopalni, bezsens i nuda robotnika, bez szans na zmianę. I mamy tutaj wygraną na loterii, która pozwoli Bobowi na przedłużenie życia o kilkadziesiąt lat, albo lot na Gateway. I tam Bob leci. A wizja przyszłości ludzkości to podział na grupy mocarstw – Brazylia, Chiny, Rosja, USA (zero wzmianek o Europie). Ludzie handlują organami jak warzywami, mogą sobie życie przedłużać (jeśli są bogaci), ogólnie kapitalizm hula, ale przeważająca większość ludzkości żyje w nędzy i biedzie. Ależ jestem zaskoczony, że kapitalizm nie rozwiązał żadnych problemów ludzkości.

Na samej Gateway jest niezwykle trudno – już wspominałem, że odkrywanie technologii Heechów odbywa się na ślepo i to niemalże dosłownie – wsadzają załogi do statków, które udało się uruchomić i te statki lecą na zgaduj zgadula. Nie wiadomo gdzie dolecą, nie wiadomo ile będzie trwał lot, nie wiadomo czy wrócą. Więc naprawdę różne rzeczy się dzieją z załogantami takich statków. (Kanibalizm wliczony w ryzyko jak lecisz z załogą, a podróż trwa za długo).

Bardzo podobały mi się wstawki z tak zwanego „życia” – ogłoszenia na Gateway, fragmenty listów, wiadomości, oficjalne statystyki, zarządzenia władz Gateway dodawało to realizmu i chyba zamierzonego komizmu do codziennego życia podbijających kosmos.

Koniec notatek. Książka była hitem, stała się klasykiem bardzo szybko, aż dziw, że jeszcze nikt jej nie zekranizował. Polecam gorąco.