Witajcie moje Drogi i moi Drodzy. Nie dzieje się dobrze, ale nie poddajemy się i razem z Ukraińcami jedziemy po ruSSkich jak się patrzy.

[EDIT] Zostawiam ten wpis tak jak jest, bo napisałem go znacznie wcześniej. A dopiero teraz edytuję go 8 listopada 2026 roku. Dzień po tym co się wydarzyło w moim Krakowie. Szacunek dla policjantów, wyrazy współczucia dla rodzin ofiar tragedii.

A dzisiaj lektura można powiedzieć patriotyczna. Bo przecież każdy w jakimś stopniu jest patriotą nawet jeśli tego nie dostrzega. A niestety słychać i widać tylko pseudopatriotów co to wrzeszczą jak najgłośniej o Ojczyźnie, a sami robią burdel i rozpierduchę. Na marne pocieszenie powiem Wam, że było tak zawsze.

Oczywiście książkę przeczytałem byłem bardzo dawno temu więc posłużę się notatkami sprzed wielu, wielu miesięcy.

Jarosław Grzędowicz „Farewall Blues” – Dobre, ciekawe opowiadanie, może niezbyt nowatorskie i jakoś szczególnie odkrywcze, ale z interesującym pomysłem. I oczywiście jak to u Grzędowicza okraszone było tradycyjnym narzekaniem na gospodarkę, kraj, lewacką Unię Europejską, Zgniły Zachód z zakazami, poprawnością polityczną. I ta Polska, która ślepo podąża tą ścieżką. A na to wszystko wpadają Obcy, którzy komunikują się z ludźmi za pomocą niemowlaków. I co ci Obcy nam oferują? Ano oczywiście nowy wspaniały świat, bo ten już zniszczyliśmy i poza tym Słoneczko nasze kochane postanowi wybuchnąć bardzo szybko. I wszyscy ludzie z Ziemi mogą za darmoszkę załapać się na emigrację na Nową Ziemię. Totalnie za friko. Za panie Elfie (bo tak sobie życzą nazywać się Obcy) zapłać. Tylko czy Obcy na pewno mają dobre i czyste intencje?

Marcin Baryłka „Projekt Marszałek” Nie wiem skąd to się bierze, że zawsze potrzebujemy jako społeczeństwo i naród jakiegoś Zbawiciela. Jakiś taki nasz kompleks, albo niezdolność działania razem tylko ktoś musi za nas zrobić robotę. I tutaj mamy SI (opowiadanie jest z roku 2009) odwzorowującą osobowość Józefa Piłsudskiego zwanego Kasztanką, tfu! Marszałkiem. I ta SI zaczyna trochę powolutku ogarniać polską rzeczywistość co nie bardzo pasuje ruskim. Mamy więc grę obcych wywiadów, nadzieję na uratowanie Polski, Ogólnie opko spoko z pozytywnym zakończeniem i przesłaniem.

Michał Studniarek „Czas nie czeka na nikogo” – Taka sobie nostalgiczna opowiastka, o tym jak to kiedyś było lepiej. I o tym, że kiedyś to były czasy, a dzisiejsza Warszawa jest brzydka jak noc. Trochę o umarłym mieście, które odradza się jak z mgły podczas święta zmarłych, a budynki i wydarzenia tkane są z dawnych snów.

Feliks W. Kres „Zabity” – W sumie za bardzo nie wiem o czym miało być to opowiadanie. Ot smutna historia o pobitym gościu, który utknął w limbo na zawsze. A chuligani zabili jego żonę. Chłop spotyka Diaboła i Anioła i jest jakiś komentarz polityczno społeczny. Niby zabawne, ale momentami.

Jacek Drewnowski „Brulion” – Nie wiem co o tym myśleć, mało wciągające, ale z drugiej strony interesujący pomysł z alternatywną rzeczywistością, w której Armia Czerwona weszła do Polski w 1981 roku. A brulion jest pamiętnikiem młodej dziewczyny. Ogólnie średnio.

Iwona Żółtowska „Serengeti” – Kolejny dowód, że metafizyka, duchowe jakieś uniesienia i przemyślania, mistyczne teksty są absolutnie nie dla mnie i zupełnie do mnie nie docierają. Historie o duchach Afryki, lwicach czekających na swoją szansę to nie moja bajka. Choć muszę przyznać, że opowiadanie zostało bardzo dobrze napisane. Żywo i barwnie.

Jacek Komuda „Wilczyca” – Nie jestem szczególnym fanem pisarstwa Komudy, ale przyznać muszę, że świetnie moim zdaniem opisuje czasy szlacheckiej barbarii i rozpasania. Opowiadanie o zemście, o sojusznikach, których czasem jest lepiej nie mieć i co trzeba oddać, aby zemsta zaczęła smakować. Bardzo dobrze mi się to czytało, dużo machania szabelkami i waćpannowania i koników, ale naprawdę historia ciekawa, wciągająca. Dzieje się dużo i szybko.

Mirosława Sędzikowska „Sprawa rodzinne” – Krótkie, zabawne, czarny humor, który dotyczy tego kto jest prawdziwym potworem, a kto się może takowym stać. Napisane z perspektywy dzieci, które chcą mieć po prostu święty spokój i pełną rodzinę.

Jan Atmański „Czas życia” – Lubię ten rodzaj humoru, choć jest on bardzo efemeryczny i osadzony w określonym miejscu i czasie, więc później często ciężko jest zrozumieć odniesienia do istniejących wydarzeń. Ale samo opowiadanie zabawne i ciekawie napisane. Teoria spiskowa jaką tam się prezentuje jest pierwsza klasa. Motyw podmiany żony przypomniał mi „Pamięć absolutną”.

Tomasz Kołodziejczak „Piękna i graf” – To opowiadanie stało się zaczynem, początkiem cyklu Kołodziejczaka „Ostatnia Rzeczpospolita” cyklu, który omawiałem tutaj na mym poletku internetowym. I czytałem je kiedyś tam dawno, dawno temu. Ponowna lektura również była przyjemnością i jestem pełen podziwu dla wyobraźni autora i rozmachu wykreowanej przez niego wizji.

To wszystkie opowiadania z tej antologii. Co o niej myślę? Ot taka średniawa jest. Jak w każdym tego typu zbiorze znajdują się w mojej opinii lepsze i gorsze opowiadania, ale ogólnie całkiem do przodu. Nie było tu aż za duzo tych hurra optymistyczncy wizji, w których Polska jest potęgo narodów, a ludzie żyją dostatecznie. Nie wiem też, czy był jakiś klucz co do wyboru twórców i ich opowiadań. Książka ukazała się w 2009 roku. A niektóre opowiadania już wspominają o sieciach neuronowych, sztucznej inteligencji, algorytmach rządzących naszym życiem. Także ten – nasi polscy twórcy trzymali rękę na pulsie.