Czołem czytelnicy! Jak po świętach? Odpoczęliście? A może w ramach odpoczynku chcielibyście podróżować w kosmos? Myślicie, że będzie to możliwe za lat kilkadziesiąt? A może już kilkanaście? Czy sądzicie, że taki bibliotekarz bez żadnego przygotowania i treningu będzie mógł wsiąść w rakietę i polecieć na Księżyc? Albo na Marsa? A co jeśli go skolonizujemy? Czy będziemy odwiedzać krewnych na Marsie? Jeśli przeczytacie dalej ten wpis to może Wam udzielę odpowiedzi.

Mars w 1997 roku. Źródło: https://flic.kr/p/79BZRA

Pan Rafał dołączył do niezliczonej liczby pisarzy i pisarek piszących o Marsie (oczywiście pewnie dałoby się policzyć ilu autorów/autorek pisało o kolonizacji Marsa na przykład na podstawie tej listy z WIKIPEDII), lecz niezliczonej lepiej brzmi. Wizja Kosika zasadniczo nie odbiega od innych wizji kolonizacji. Czyli najpierw miasta pod kopułami, terra-formacja powolna, a później Mars jest nasz. Lecz jest w niej coś zupełnie innego. Coś co niepokoi i przeraża.

Mapa marsjańskich kanałów stworzona przez Percivala Lovella w 1914 roku. Źródło: https://flic.kr/p/4EwoPR

Czy ludzkość potrzebuje Marsa do przetrwania? Wielu naukowców, wizjonerów, entuzjastów podboju kosmosu twierdzi, że tak. Że potrzebujemy planu awaryjnego w razie katastrofy klimatycznej na Ziemi i końca ludzkości. Tylko wydaje mi się, że wielu z tych głosicieli idei kolonizacji Marsa, nie zdaje sobie sprawy, że to nie jest zbyt gościnna planeta, a ludzkość jeśli będzie żyć na Marsie to nie do końca będzie tą samą ludzkością co na Ziemi. I Kosik poszedł tym tropem.

To jest zdjęcie z innej planety! Odległej o miliony kilometrów od Ziemi :) Zrobił je łazik Curiosity testując swój aparat. Źródło: https://flic.kr/p/d1uCHu

Książka składa się z opisu różnych etapów kolonizacji i mamy różnych bohaterów, ale przyświeca im jeden cel – przetrwać. Za wszelką cenę i w coraz mniej przychylnym środowisku. Krótki prolog z datą 2040, a później 2305 i 2340 oznaczają okres w rozwoju planety.

A tu macie bardzo ładne porównanie Marsa i Ziemi. Źródło: https://flic.kr/p/yMosFo

Kosik świetnie pogrywa sobie z czytelnikiem wizją rozwoju technologicznego, ale też zastoju mentalnego. Opisuje techniki wirtualnej i rozszerzonej rzeczywistości, istnienie wszechmarsowej sieci, implanty neuronowe wprost w mózgu i możliwości cyfrowego eskapizmu. Nie będę Wam tutaj za dużo się rozpisywał. Autor nie ma dla nas dobrych wiadomości, a jego czarnowidztwo dotyczące pewnej cechy ludzkości czyli lenistwa i krótkowzroczności w kontekście przetrwania całej planety nabiera bardzo złowieszczego charakteru, gdy odniesiemy je do obecnej sytuacji na Ziemi.

A tu przepiękne zdjęcie zrobione przez łazik Opportunity. Czy naprawdę dałoby się tam żyć? Źródło: https://flic.kr/p/WLuniw

W imię wygody, życia tu i teraz, doraźnych korzyści materialnych i politycznych tak naprawdę nikt nie robi nic, żeby uratować Marsa, na którym w 24 wieku mieszka trzy i pół miliarda ludzi. Bogata Ziemia nie kwapi się do pomocy, a urodzeni Marsjanie za bardzo do niej wrócić nie mogą.

Mars jest tylko metaforą, którą autor swobodnie operuje. Wizja algorytmów, które towarzyszą obywatelom Marsa od początku i determinują wiele wyborów związanych z ofertą zakupów, restauracji, rozrywki powoli staje się rzeczywistością na Ziemi. Chciwe korporacje, które dla zysku są w stanie zniszczyć środowisko naturalne i ograbić planetę z zasobów istnieją już od dawna. Przekupni politycy uchwalający prawo pod te korporacji też już są. Ogólnie Kosik na pewno nie jest wizjonerem radosnym i wesołym. Jest pesymistą i dobrym znawcą natury ludzkiej. Wszak wystarczy się rozejrzeć po naszym świecie.

Tu macie przekozackie selfie łazika Curiosity. Źródło: https://flic.kr/p/EvtvBS

To dobra książka, czytało mi się ją z przyjemnością. Choć momentami bywa przyciężka i mocno niekonsekwentna jeśli chodzi o marsjańską rzeczywistość, ale jeśli odpuścimy sobie pewne naturalne odruchy związane z pytaniem dlaczego tak? To mroczna wizja Kosika jest dla mnie bardzo przerażająca i zadziwiająco realna do spełnienia. Tylko nie na Marsie, ale tutaj – na Ziemi…

Comments (4)

    • Odpowiedz

      „Marsa” polecam z czystym sumieniem. Chyba też pisałem o „Kameleonie”, który też był niczego sobie. Natomiast nie pisałem jeszcze o „Różańcu”, ale tej książki nie polecam.

  1. Odpowiedz

    Jak uwielbiam temat kolonizacji Marsa, tak akurat ta książka mnie śmiertelnie znudziła. Największym problemem byli chyba bohaterowie – żaden nie sprawił, żeby chciało mi się śledzić jego losy. Jedna z niewielu powieści, których nie skończyłam, i to mimo dwóch podejść. -_-

    • Odpowiedz

      Pan Rafał ma tendencje do nadmiernego rozpisywania się na tematy różne, które są ciekawe, ale jednak nie ciągną akcji do przodu nic, a nic. To widać na przykład w książce „Różaniec”, w „Marsie” to się jeszcze w miarę dzieje :)

Leave a comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Connect with Facebook

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.